به نام خداوندبخشنده و مهربان

و سلامی دوباره

و یه تشکر و قدر دانی بزرگ از همه ی شما عزیزانی که در جشن تولد کوچک ما شرکت کردین .دستتون درد نکنه . اگه چند روزه دیگه هم می گذشت و این وبلاگ به روز نمی شد اون موقه با اطمینان می تونستم بگم که وب سایت من یک ماهه به روز نشده و من می موندم با یه دنیا حرف نگفته .از نظر من وبلاگ نویسی هم یه نوع مسئولیته که باید اهمیت براش قائل شد،حالا اینکه من دارم این حرف را می زنم شاید یه کم عجیب باشه .درسته که وبلاگ من به دلیل کارهای زیادم چند وقتی دیر به روز می شه ولی همیشه توی این فکر هستم که برای پست جدید چه چیزی برای گفتن دارم؟

یا اصلا چرا باید این حرف را بزنم؟

شاید باور نکنید که برای تک تک جملاتم اون قدر  فکر می کنم تا حرفی نزنم که  این وبلاگ برای کسی مهم نباشه ،و نرسه روزی که خوانندگان مطالبم بگن :چقدر تکرار ؟

همیشه توی ناراحتی ها قید وبلاگ نویسی را می زنم تا ناراحتی من به کسی منتقل نشه، توی این دنیایی که همه به نوعی همه به دنبال دل خوش می گردند .

بگذریم از حرف های نگفته ،بالاخره اگه کمبودی هم هست شما به بزرگی خودتون ببخشید.

دیرزو داشتم فکر می کردم خیلی از افراد، تقریبا 90 درصد از ایرانیان (از جمله خود ما)فرصت این را پیدا نمی کنیم که تک تک شهرها ،روستا ها ،آثار باستانی کشورمان را ببینیم به خصوص با این همه کار و فعالیتی که بر دوش هر کدام از ما وجود داره .همین باعث شد تصمیم بگیرم از تمامی نقاط شهرمون تا حد امکان براتون عکس بگیرم و در موردش براتون بنویسم ،اگه هر کدوم از ما این کار را انجام بدیم اطلاع رسانی گسترده ای به وجود می یاد که خیلی هم جالبه .مژده ی این کار را به همه دادم ولی اصل کار انشاالله برای بعد از کنکور .

آرزومند بهترین ها برای شما

...............یادداشت های روزانه .

مثل همیشه تا بعد بدرود